“Konispoli nuk shuhet, por zgjerohet” – Tanush Çaushi përplas skenarët e reformës territoriale 2026

/miremengjes.net

Në skajin më jugor të Shqipërisë, aty ku kufiri takohet me detin dhe rrugët e vogla lidhin fshatra me histori të gjatë, Konispol gjendet sot në një moment vendimtar. Reforma territoriale e vitit 2026, ende në proces diskutimi, ka rikthyer në tryezë një pyetje që prek drejtpërdrejt jetën e banorëve: a do të vazhdojë Konispoli të ekzistojë si bashki më vete, apo do të bëhet pjesë e një strukture më të madhe?

Në korridoret politike dhe në analizat mediatike, emri i Konispolit përmendet shpesh si një nga rastet më tipike të riorganizimit të mundshëm. Një nga skenarët më të përfolur është bashkimi me Sarandë, duke krijuar një njësi më të madhe administrative që do të shtrihej nga kufiri me Greqinë deri në zonat turistike të rivierës. Ideja, në letër, duket e thjeshtë: bashki më të mëdha, më shumë burime, më shumë efikasitet. Por në terren, kjo përkthehet në një debat shumë më kompleks.

Përkrahësit e këtij skenari argumentojnë se bashkimi do të sillte investime më të mëdha dhe një menaxhim më të mirë të zhvillimit, sidomos në një zonë ku turizmi po merr gjithnjë e më shumë rëndësi. Një bashki e madhe, thonë ata, ka më shumë peshë për të tërhequr fonde dhe për të realizuar projekte infrastrukturore që një njësi e vogël si Konispoli e ka të vështirë t’i përballojë.

Por ndërkohë, në rrugët dhe komunitetet lokale, dilema nuk është thjesht ekonomike. Ajo lidhet me përfaqësimin, me identitetin dhe me frikën se vendimmarrja do të zhvendoset larg. Për shumë banorë, ideja që çështjet e tyre të trajtohen nga një administratë në Sarandë ngre pikëpyetje: a do të kenë të njëjtën vëmendje fshatrat e largëta? A do të dëgjohet zëri i tyre në një strukturë më të madhe?

Ekziston edhe një rrugë e mesme në diskutim — një riorganizim që nuk e zhduk Konispolin, por e riformaton atë. Në këtë version, bashkia mund të mbetet, por me kufij të ndryshuar apo me një organizim të ri administrativ. Megjithatë, kjo alternativë mbetet më pak e qartë dhe më pak e artikuluar në debatet publike.

Në këtë klimë pasigurie dhe diskutimi, kanë nisur të dalin edhe zëra më të artikuluar nga terreni. Një prej tyre është Tanush Çaushi, i cili ka qenë kandidat për deputet dhe ka arritur të marrë rreth 11% të votave në zonat ku garoi. Për të, ideja e shkrirjes së Konispolit është një drejtim i gabuar.

Në reagimet e tij publike, Çaushi e sheh reformën jo si një proces reduktimi, por si një mundësi për forcim: sipas tij, Konispoli nuk duhet të zhduket nga harta administrative, por përkundrazi të zgjerohet. Ai argumenton se bashkimi me Sarandën rrezikon të zbehë zërin e komunitetit dhe të vendosë prioritetet lokale në plan të dytë. Në vend të kësaj, ai propozon një qasje tjetër — zgjerim territorial dhe më shumë investime, në mënyrë që bashkia të bëhet funksionale dhe konkurruese pa humbur identitetin e saj.

Ky qëndrim pasqyron një ndarje më të thellë që po shfaqet në gjithë vendin: midis atyre që besojnë te centralizimi për eficiencë dhe atyre që kërkojnë fuqizim lokal për përfaqësim. Në rastin e Konispolit, kjo përplasje nuk është thjesht teorike — ajo prek drejtpërdrejt mënyrën se si do të administrohet territori, si do të shpërndahen burimet dhe si do të dëgjohet zëri i banorëve.

Ndërkohë, vendimi përfundimtar ende nuk është marrë. Drafti i reformës pritet të konkretizohet gjatë vitit 2026, pas negociatave politike dhe konsultimeve publike. Deri atëherë, Konispoli mbetet në një gjendje pezull — mes hartave që po ridizenjohen dhe një komuniteti që kërkon të mos humbasë vendin e tij në to.

Në fund, pyetja mbetet e hapur: a do të jetë e ardhmja e Konispolit pjesë e një strukture më të madhe, apo një bashki e vogël që forcohet dhe zgjerohet nga brenda? Përgjigjja nuk do të përcaktojë vetëm kufijtë në hartë, por edhe drejtimin e zhvillimit për gjithë këtë cep të jugut.