Shkolla e Mursisë, një godinë e heshtur që flet me kujtime

Mihal BERUKA

Shkolla e fshatit Mursi sot qëndron jashtë funksionit, e rrethuar nga qetësia dhe heshtja që sjell emigrimi. Jo sepse godina është e rrënuar apo sepse mungon vullneti për arsim, por sepse mungojnë fëmijët. Banorët e Mursisë, ashtu si shumë fshatra të tjera të Shqipërisë, kanë emigruar drejt vendeve të Evropës, dhe fëmijët e tyre sot shkollohen në banka të huaja, larg vendlindjes së prindërve.

Dikur, kjo shkollë ishte qendra e dijes për të gjithë zonën. Rreth 40 nxënës nga disa fshatra përreth merrnin mësim në këto klasa. Aty hodhën hapat e parë drejt dijes fëmijë që sot janë profesionistë, drejtues institucionesh dhe punonjës në poste të rëndësishme shtetërore. Kjo tregon se, edhe në kushte të vështira ekonomike, arsimi ishte dhe mbetej prioritet.

Oborri i shkollës dikur gjëmonte nga zërat e nxënësve, të cilët kumbonin si një kor bilbilash. Ishte varfëri materiale, por kishte pasuri shpirtërore: solidaritet, respekt dhe dashuri mes nxënësve dhe mësuesve. Librat ishin të pakët, por vlera e dijes ishte e madhe. Bankat mbanin gërvishtjet e kohës, por edhe ëndrrat e fëmijëve.

Një nga ata nxënës kam qenë edhe unë. Edhe pse jo nxënës i shkëlqyer në mësime, sot mbaj me vete një nostalgji të thellë për librat, bankat dhe për mësuesit e mësueset që na udhëhiqnin me përkushtim. Ata nuk na jepnin vetëm mësim, por na formonin si njerëz, duke na mësuar vlera që ende sot na shoqërojnë.

Sot, kjo shkollë është e mbyllur, por jo e harruar. Ajo mbetet simbol i një kohe kur fshati kishte jetë, kur e ardhmja ndërtohej në klasa të vogla dhe kur arsimi ishte shpresa më e madhe për një jetë më të mirë. Heshtja e saj sot është një thirrje reflektimi për zbrazjen e fshatrave dhe humbjen e një pasurie të çmuar: fëmijërisë dhe arsimit në vendlindje.

Autor;Mihal Beruka ,London